Van kleine opvang tot grootste dierenasiel van Nederland
Het Dierenopvangcentrum Amsterdam (DOA) viert zijn 125e verjaardag. Wat begon als een bescheiden opvang voor zieke en gewonde dieren in 1901, is inmiddels uitgegroeid tot het grootste dierenasiel van Nederland. Jaarlijks vangt het asiel zo’n 2000 dieren op die om uiteenlopende redenen niet meer bij hun eigenaar kunnen blijven.
In het vroege 20e-eeuwse Amsterdam waren er veel zwerfhonden en -katten, waarvan velen ziek of gewond waren. Acht dierenliefhebbers besloten in 1901 de handen ineen te slaan en richtten de Asyl – Bewaarplaats voor Noodlydende Dieren op. Dit initiatief leidde uiteindelijk tot het huidige DOA. De eerste locatie bevond zich in de Wiegelstraat, nu de Saffierstraat in de Diamantbuurt.
In 1927 verhuisde de opvang naar de Polderweg in Amsterdam-Oost. De eerste jaren waren uitdagend; tegenslagen zoals de Spaanse griep en de twee wereldoorlogen bemoeilijkten de werking van het asiel. Desondanks wist DOA telkens weer op te krabbelen.
Pas in 2007 vindt een nieuwe verhuizing plaats naar de huidige locatie aan de Ookmeerweg in Osdorp. Dit moderne gebouw biedt onderdak aan diverse faciliteiten, waaronder dierenhotels, buitenparken, trimsalons en ruimtes voor gedragstherapie en fysiotherapie voor dieren.
De organisatie is in de loop der jaren aanzienlijk gegroeid. Waar het asiel ooit werd gerund door een handvol mensen, bestaat het huidige team uit ongeveer 540 medewerkers, inclusief 400 vrijwilligers. Hondenverzorger Annelies Frantsen, die al achttien jaar bij DOA werkt, vertelt dat ze altijd al met honden wilde werken.
In de afgelopen 125 jaar is er veel veranderd. Waar het asiel vroeger voornamelijk zwerfdieren uit de stad opnam, worden nu ook dieren uit andere delen van Nederland opgevangen. Ondanks de grote instroom van dieren, weten ook veel dieren een nieuw baasje te vinden. De adoptietijd varieert: soms vindt een dier binnen twee weken een nieuw thuis, terwijl anderen langer dan een jaar moeten wachten.
De benadering van de dieren is inmiddels veel persoonlijker geworden. Waar vroeger dieren geen naam kregen, kijkt men tegenwoordig naar hun karakter om een goede match met nieuwe eigenaren te maken. Bovendien is de manier van werken gemoderniseerd; verzorgers houden via een app bij hoe vaak dieren worden uitgelaten en hun gedrag wordt nauwlettend in de gaten gehouden door gedragstherapeuten.
Een vrijwilliger die al negen jaar bij DOA werkt, getuigt van de voldoening die het werk met zich meebrengt. Ondanks dat hij zich soms afvraagt waar hij aan is begonnen, verlaat hij elke avond met een glimlach het asiel.
Hoewel er veel veranderd is, blijft de kernmissie van DOA onveranderd: dieren in nood opvangen en hen helpen aan een veilig thuis. Medewerkers zoals Noor van Gennep benadrukken dat het asiel nog altijd hard nodig is en dat deze noodzaak voorlopig niet zal verdwijnen.
By
